Leverancier van tricone boorbeitels voor waterputten in China, direct leverbaar.

Het boren van putten is een technische methode voor de rationele winning en benutting van waterbronnen in aardlagen door middel van boorapparatuur en -technologie. Grondwater daarentegen is water dat zich bevindt in scheuren in de aardkorst of in holtes in de bodem.
De verschillende toestanden van water die zich onder het aardoppervlak bevinden, worden gezamenlijk grondwater genoemd.
De invloed van de watergehaltekenmerken van verschillende structuren op de putopbrengst is als volgt:
1. Schoon zand en grind, oftewel sedimentair gesteente, is de beste waterbron.
Dit type constructie heeft een sterke waterabsorptie, een hoog watergehalte en een goede waterdoorlaatbaarheid.
2. Gemengde laag zand en grind.
Het mengsel van zand en grind is tevens een waterdoorlatende structuur.
Door de verschillende verhoudingen zand is het een secundaire waterproducerende steensoort.
Hoe lager het zandgehalte, hoe hoger de wateropbrengst.
3. Kleistructuur.
Hoewel de kleistructuur water goed vasthoudt, is het moeilijk voor water om erdoorheen te stromen.
Dit betekent dat de kleistructuur de put niet onder water zet, waardoor het geen watervoerende laag is.
4. Het zandsteen.
Het verwijst naar de terrigene klastische gesteenten met een korrelgrootte van 0,0625 tot 2 mm, waarbij zand meer dan 50% van alle klastische deeltjes uitmaakt.
Als de klei in zandsteen als cement fungeert om het zand bij elkaar te houden, is het een gesteente met een slechte waterdoorlatendheid.
5. Kalksteen.
Het is een uitstekende waterbron in alle sedimentgesteenten.
Kalksteen bevat doorgaans grote openingen, zoals ondergrondse karstgrotten, die een hoog watergehalte hebben, maar een slechte waterkwaliteit.
6. Basalt.
De oudere lagen zijn compact en leveren daardoor weinig water op, omdat ze dicht op elkaar liggen.
Als het laat in het seizoen is en een sponsachtige structuur heeft, is het een goede waterbron.
7. Van hardrock.
Gesteenten zoals graniet, porfier en andere kristallijne gesteenten produceren doorgaans weinig water.
De gesteentelagen met de laagste wateropbrengst zijn metamorfe gesteenten zoals gneisschist, kwartsiet, leisteen en speksteen.
Om een ​​lage efficiëntie bij het boren van putten te voorkomen, moet bij het ontwerpen van de boordiameter gekozen worden voor een Tricone-boor volgens de olienorm.
De keuze voor een standaard conische boorkop met voorloopgat moet gunstig zijn voor de verwerking van de conische boorkop met ruimmechanisme, om zo de verwerkingskosten van de boorkop te verlagen. Het effect van boorparameters op de boorefficiëntie is het gewicht op de boorkop.
Het gewicht van de boorkop moet worden bepaald op basis van de hardheid en zachtheid van de formatie. Daarbij moet ook rekening worden gehouden met de kwaliteit van de boorkop, het boorgat, het boorgereedschap, de verplaatsing en de prestaties van de spoelvloeistof, de apparatuur en het vermogen.
Correct gebruik van een tricone-boor: kies een tricone-boor die zoveel mogelijk aansluit bij de lithologische eisen, stem de boordiameter af op het boorontwerp en gebruik de boren in volgorde van grootte. Als er tijdens het gebruik van de boor sprake is van een oncontroleerbare beweging, moet de oorzaak onmiddellijk worden geanalyseerd om te controleren of de formatie is veranderd of dat de boorgatwand is ingestort.
De parameters moeten onmiddellijk worden geanalyseerd en aangepast. Als de opwaartse boor niet normaal kan boren, moet de opwaartse boor worden gecontroleerd.
Analyseer en beoordeel de werkingsconditie van de boor in het gat.
Daarnaast moeten er maatregelen worden genomen om afwijkingen in de boorgaten te beheersen, de speling tussen boorgereedschap en boorgaten te verkleinen en de rol van volledig boorgatboring en rigide anti-afwijking te vervullen.
Om afwijkingen te voorkomen, kunnen een centreerring en een boorkraag bovenop de tricone-boor worden aangebracht.